“Erasmus” denince birçok kişinin aklına ilk olarak yurt dışına gitmek, İngilizceyi geliştirmek, gezmek geliyor. Ben de programa katılmadan önce biraz böyle düşünüyordum. Ancak süreç başladıktan sonra Erasmus'un aslında dil öğrenmekten daha fazlası olduğunu fark ettim. Farklı ülkelerden gelen insanlarla aynı ortamda bulunmak, insanın dünyaya bakışını değiştiriyor. Günlük hayatta bize çok normal gelen şeylerin başka ülkelerden gelen insanlar için ne kadar farklı olabileceğini görmek ilginç bir deneyimdi.

Benim katıldığım Erasmus programı beş günlüktü ve programın ikinci gününde yabancı öğrencilere hatıra olarak küçük hediyeler almıştım. Magnetler, fotoğraflar, masalarında durabilecek küçük süsler... Hediyeleri verirken insanların mutlu olması (ne olduğunu anlamasalar bile) hoşuma gitmişti ama asıl dikkatimi çeken şey, Türkiye'ye karşı ne kadar meraklı olduklarıydı. Sürekli sorular soruyor, etraftaki binaları ve nesneleri merak ediyor, günlük yaşamımızı öğrenmek istiyorlardı.

Hatta unutamadığım olaylardan biri İspanyol bir öğrenciyle yaşandı. Manisa'da tarihî bir yapıda geziyorduk ve tuvalete gitmek istemişti. Tuvalete gitti ama alaturka tuvaleti görünce gerçekten şaşırmıştı 😅. Nasıl kullanıldığını anlamaya çalışırken hepimiz gülmüştük. Sonrasında bu anı ölümsüzleştirmek için selfie çektik. O an bana normal gelen bir şeyin başka bir ülkeden gelen biri için ne kadar ilginç görünebildiğini fark ettim.

Erasmus boyunca buna benzer birçok an yaşadım. Yemekler, okul hayatı, günlük alışkanlıklar, hatta kullandığımız bazı kelimeler bile birbirimize ilginç geliyordu (mesela öğretmenimiz “Durup durup! Durup durup dinleniriz.” tarzında bir cümle kurmuştu, çok hoşlarına gitmişti). Bir yandan onların kültürlerini öğrenirken bir yandan da kendi kültürümü daha iyi tanımaya başladım. Daha önce hiç düşünmediğim şeyleri yabancı öğrencilerin soruları sayesinde fark ettim.

Erasmus'un bana kattığı en önemli şeylerden biri de iletişim kurma konusunda daha cesur olmamdı. Farklı ülkelerden insanlarla konuşurken neredeyse kimsenin kusursuz İngilizce konuşmadığını gördüm. Herkes hata yapıyor, tekliyor, takılıyor ama önemli olan konuşmaya devam etmek. Bu durum bana öz güven kazandırdı ve yabancı bir dilde iletişim kurmanın düşündüğüm kadar korkutucu olmadığını gösterdi. Aksine çatpat İngilizcemizle iletişim kurmaya çalışırken ortaya mizahi ve komik bir iletişim çıkıyordu.

Program sona erdiğindeyse elimde sadece fotoğraflar kalmadı; farklı ülkelerden arkadaşlar, harika anılar ve dünyaya biraz daha geniş bir pencereden bakabilme becerisi de kaldı. Bu yüzden Erasmus'u sadece bir eğitim veya gezi programı olarak değil, insanın kendisini geliştirmesine yardımcı olan, ufkunu genişleten, ülkesini temsil etmeye olanak sağlayan bir deneyim olarak görüyorum.

Belki de Erasmus'un en güzel yanı, program bittiğinde sadece yeni ülkeler tanımış olmamanızdır; aynı zamanda kendinizi de biraz daha yakından tanımış olursunuz.

Arda Şahsi
Yücel Kültür Vakfı
Genç Gönüllü Yazar